Gangmaker

Op 1 april stonken toch een paar mensen er -kortstondig- in op Twitter en Facebook: de primeur van de dag! we vertrekken over 2 maanden voor onze 3 jaar durende wereldomzeiling!

Maar eigenlijk is het geen geintje, alleen komt de aankondiging een jaartje of 6 a 8 te vroeg… En als we de loterij zouden winnen een jaar te vroeg . Want we gaan wel degelijk! Ooit…

Voor mij persoonlijk was het 2 jaar geleden de reden om de Gangmaker te kopen. Want ook toen had ik al de droom in m’n hoofd, het ‘cruisers’ virus had ik opgelopen… Gewoon van verhalen op zeilen.nl, en van vertrekkers die sites bijhouden die ik weer vond via zeilen.nl. Dus, de boot heb ik al! En een jaar geleden ontmoette ik daarbij nog eens de vrouw van m’n dromen, dus had ik ook eindelijk dat maatje om het samen mee te gaan doen. Ze ‘moet’ nog even leren zeilen en over haar angst voor hoge golven en schuingaan heen geholpen worden… Maar stiekem weet ik dat dat ook wel goed komt. Ik vond het ooit in het begin ook eng de eerste paar keren, tot ik ineens de smaak te pakken kreeg!

Kortom, de boot is er, we zijn allebei dol op reizen, we vinden beiden Nederland te koud en te nat, en we willen dit doen voor we oud zijn en met pensioen. Nu nog de financiele middelen om drie jaar (of langer!) van huis weg te gaan, de boot te onderhouden etcetera. Geen gemakkelijke opgave. Het gaat nog minstens 6 jaar duren voor we zover zijn. Onbeschrijfelijk lang en heel onwerkelijk allemaal. Eva gelooft eigenlijk ook nog niet dat we ooit echt gaan. Maar van de week zaten we ineens wel samen op de bank met een biertje plannen te maken. Eef met de atlas op schoot, en ik met de cruisingbijbel: ‘World Cruising Routes’. Twee uur later hadden we zoveel mooie plannen bedacht dat we wel tien jaar kunnen gaan! Dat zal nog flink schrappen worden… lastige keuzes maken. Maar zover zijn we nog lang niet. Eerst nog flink lang sparen.

De Gangmaker is gelukkig een uitstekend schip en zeer geschikt voor dit soort reizen. Zoals ik al zei, daarom heb ik haar uitgezocht. Maar… zoals altijd met boten, heb ik me verkeken op de hoeveelheid achterstallig onderhoud. De vorige eigenaren hadden haar helemaal gereed gemaakt voor een rondje Atlantische Oceaan, en hebben dat rondje met glorie volbracht. Helaas hebben ze daarna eigenlijk niet meer veel met haar gedaan en heeft ze niet veel mijlen meer gemaakt. En alles wat ze zo mooi vervangen hadden of verbeterd voor vertrek is nu ondertussen na hun jaar zeilen en de jaren erna toch alweer flink versleten. Daarna heb ik er twee seizoenen vooral mee gezeild, en bar weinig aan onderhoud gedaan. Vorig jaar wel prachtig het onderwaterschip gedaan en het vrijboord in een nieuwe laag gelcoat (met prachtig resultaat!). Maar dat is bij lange na niet genoeg. Nu ik echt kritisch om me heen begin te kijken aan boord begint de kluslijst enorm te groeien. Er zijn zo ontzettend veel dingen die ik tot voor kort ‘nog wel ok vond voor een tijdje’ waar ik me nu echt aan begin te irriteren. Het wordt tijd voor het SERIEUZE KLUSSEN… Laat dat nou niet echt m’n hobby zijn… Maar als we ooit op reis willen, maar ook vooral de komende jaren tot aan dat avontuur nog van haar willen genieten, dan moet ik NU aan de slag, en toch gaan proberen er wel een beetje hobby van te maken…

Terug naar het Grote Plan. Grofweg willen we het volgende doen: de volledige omzeiling van ons mooie blauwe bolletje, inclusief de 2 beruchte kapen. Dus… als alles volgens plan gaat in voorjaar 2017 weg ofzo, in mei. Gedurende de zomer afzakken naar Zuid Spanje via Zuid Engeland en de Golf van Biscaje. Daarna een oversteek naar de Canarische Eilanden rond oktober, en dan de Kaap Verden in november. Misschien nog een tochtje richting Gambia, zoals Bram en Vivian van de Duende deden (www.sy-deunde.com, een enorme aanrader! Prachtige website, een meer dan geweldige totale verbouwing van hun prachtige klassieke schip (wat ben ik blij dat ik geen stalen boot heb!!!), volgens mij twee hele leuke mensen, en vooral een enorme inspiratiebron!). Dan zo in januari ofzo de grote plas over richting de Carieb. Na een kort rondje langs wat tropische eilanden op weg naar Panama voor een bezoekje aan de San Blas eilanden. Bevoorraden in Cartagena, Colombia, en dan weer terug Island-hoppen richting het oosten en dan het zuiden. Suriname, Brazilie, Argentinie. Om ergens in de zuidelijke zomer (januari 2019 ofzo dus) de Kaap te nemen. Daarna is het plan minder vast, maar de Galapagos, Fiji, Tonga, en andere prachtige Pacifische bestemmingen zitten erbij. Daarna Australie, Indonesie, Thailand, Sri Lanka, India, Malediven, Madagascar, Zuid Afrika, St Helena, weer Brazilie, en dan misschien in 1x door naar de Azoren en dan boem door naar Engeland en dan naar ‘huis’…

Maar… de geoefende cruiser leest ‘t al… dit is geen drie jaren plan maar een vijf jaren plan… Klopt helemaal. Zoals ik al zei, er zal nog flink gehakt moeten worden in dit plan! Maar het plan is er in ieder geval. Iets om naar toe te werken, een nieuw doel in ons leven.

Het plan is verder om ook onderweg nog ons geld bij te verdienen. Net als de bemanning van de Duende willen we bijverdienen met columns schrijven, reisverhalen, foto’s, video, en allerhande diensten aan andere cruisers (vooral ICT en electronica). Er zijn zelfs al plannen voor een kookboek! Inspiratie genoeg dus, nu nog de uitvoering.

Binnenkort wordt het eerst tijd voor een echte domeinnaam speciaal voor Gangmaker, een flinke website verbouwing (nieuw design, wie wil ons helpen hiermee!?), en wat meer concretere invulling van de website gericht op ons uiteindelijke vertrek.

Wat ons betreft staat vanaf nu ons leven naast het dagelijkse gebeuren en het genieten van Amsterdam, zeilen in Nederland en buurlanden, de gezelligheid met vrienden en familie, vooral ook in het teken van het Grote Avontuur dat ons lonkt in die verre toekomst…

Je zou het toch bijna vergeten.. dat je een blog hebt! Er gebeuren zoveel dingen dat ‘t bootgebeuren er een beetje bij in is geschoten het laatste jaar. Een nieuwe baan, een verhuizing, en allerlei andere dingen die veel tijd opslokten. Van zeilen is in 2009 helaas niet zo heel veel terecht gekomen, mede door de beroerde zomer.

En dan is het ineens 2010, en begint na alle sneeuw en ijs ineens het nieuwe seizoen. Dit jaar niet op de kant (even budgetair onhandig), maar wel een alsmaar groeiende kluslijst. Ondertussen heb ik er al 100 items op staan, en ik heb het idee dat de lijst alleen nog maar gaat groeien inplaats van korter worden. De komende paasweek in ieder geval vrij van het werk en eens lekker aan de slag! De prio’s voor de komende week:

• de motor een grote beurt
• motor helemaal schoonmaken, motorruim ook (beestenboel zo vies)
• motor bijschilderen
• motor uitlijnen
• schroefasgland checken
• keerkoppeling beurtje
• boot wassen
• alle lijnen wassen
• lieren en alle andere lopende delen smeren (blokken etc)
• zeilen uitzoeken, fok naar de zeilmaker. grootzeil waarschijnlijk ook…
• problemen met de multiplexer voor de AIS eindelijk eens oplossen hopelijk…
• bekabeling van vorige eigenaar nalopen, schema van maken, netjes wegwerken en labellen
• naam weer op de zijkant met de bestelde letters
• etc etc etc

Toen ik het lijstje naar pa mailde antwoorde hij: ‘hoeveel weken heb je vrij genomen?’. Sja… klussen kost altijd 10x zoveel tijd als verwacht…

Eind Augustus was het dan eindelijk zover, een jaar na het oorspronkelijke plan: Vlieland here we come! Samen met Eva en haar vriendin Sylvia vertrekken we met een heerlijk windje richting de sluizen bij Enkhuizen. Schutten gaat soepeltjes, het begint te wennen (toch altijd weer een spannend moment!). Met een heerlijke ruime wind het IJsselmeer over met een noodgang. Later draait de wind en wordt het toch nog een stuk aan de wind hakken. Veel te laat komen we aan in Makkum, rond een uur of acht ‘s avonds. Gelukkig ter hoogte van Hindeloopen even gebeld met de haven in Makkum. We krijgen een prachtplekje toegewezen inclusief beschrijving hoe er te komen als we binnenvaren. Het klopt allemaal perfect en we liggen fantastisch. De haven is vrij groot, het sanitair is meer dan keurig, en de prijs is ook nog te overzien. Wat wil de Hollander nog meer?

De volgende morgen flink op tijd op pad, om het tij mee te hebben. Best spannend, voor het eerst het Wad op. Met een boot die 2,10 meter diep steekt is dat nog best lastig! Het geultje tussen afsluitdijk en Harlingen is voor ons alleen bevaarbaar bij hoogwater (de Boontjes). Het loopt gesmeerd en met de grote genua erop lopen we bloedjesnel. Er staat een stevige 4, en we blazen met 7 knopen richting de pollendam. Deze dam loopt langs de vaargeul vanaf Harlingen richting Terschelling en Vlieland. De dam is berucht, want bij hoogwater ligt deze onderwater. Er zijn al heel wat boten op gestrand. We blijven keurig in de geul, maar moeten wel even wennen aan de enorm drukke scheepvaart en de enorme veerboot naar Terschelling die met een bloedgang voorbij komt.

Al met al loopt het zeer voorspoedig. Goed windje, heerlijk zonnig weer, de dames in bikini aan dek. Zeer ontspannen gaan we helemaal volgens de planning met het getijde mee en komen we precies op het goeie moment via de Vliestroom voor de haven van Vlieland uit. Ik had op internet al gelezen over de verraderlijke dwarstroming voor de smalle haveningang en de rare draaikolken die dit kan veroorzaken. En toch, er over lezen is een ding, het meemaken is twee! Toch ben ik vreselijk blij dat ik dit van te voren wist, anders was ik me echt een ongeluk geschrokken. Ik besluit er vol gas in te gaan. Snelheid = roerdruk. Een goede beslissing, want in de rare stroomkolken heb ik soms even het gevoel dat ik nog nauwelijks invloed heb op het gebeuren. Ik stuur hoog op tegen de stroom in en we gaan onder een hoek van 30-40 graden op de ingang af. Het duurt maar enkele seconden, het gaat helemaal op rolletjes, maar ik heb ‘t zweet in m’n handen staan. Spannende aanloop!

Eenmaal in de net vernieuwde haven is het een oase. Er ligt een enorme dijk omheen, het is er bijna bladstil en heerlijk ruim. We vinden vrij snel een mooie lege plek waar we makkelijk inpassen. Een kwartiertje later zitten we in de kuip, in de zon, te genieten van een welverdiend ‘ankerbiertje’. Daarna nog even ‘inchecken’ bij het havenkantoor, en daarna even het strand opgelopen. Leuke foto’s gemaakt!

De volgende morgen verlaat Sylvia ons, met de veerboot. Het was vreselijk gezellig, maar we vinden het ook heel lekker om een paar dagen voor onszelf te hebben op Vlieland. We huren fietsen, peddelen het hele eiland rond, liggen op een verlaten strand, en liggen lekker te luieren op en in de boot. Echt vakantie!

Op woensdagavond komt Tineke dolenthousiast van de veerboot gestuiterd. Die heeft er zin in! De volgende dag vertrekken we richting Harlingen. Eenmaal de haven uit, de vliestroom door, komen we op de Noordzee. Ditmaal staat hier een heerlijke deining van een metertje. Tineke vindt het geweldig, want dit had ze nog nooit mee gemaakt! We genieten eigenlijk allemaal van deze lome rol, en een prima windje. Zeer voorspoedig zeilen we weer richting Harlingen, met 2 knoopjes stroom mee.

Na Harlingen stuurboord uit de Boontjes weer over. Hier wordt het ruiger. Aan de wind, de wind trekt aan. Aangekomen bij de sluizen bij Kornwerderzand is het idioot druk. Er liggen wel vijftig boten te wachten. En uiteraard zijn er dan weer erg veel landgenoten die te asociaal voor woorden zijn en echt alles op alles zetten om voor te dringen. Onbegrijpelijk… ben je op vakantie… gedraag je je nog als een tokkie, maar dan met een boot van een paar ton onder je kont… Geld zegt duidelijk niets over fatsoen!

Maar goed, we komen de sluizen door. We stikken nog wel van het lachen en de schrik van de Duitser voor ons in de sluis die probeert z’n bootje op te hangen… de landvasten lekker vast op de kikker. Als ‘ie ‘t eindelijk doorheeft (na aanwijzing van Tineke) maakt hij los, verliest gode zij dank z’n vingers niet, en z’n bootje plonst weer TWINTIG centimeter naar beneden… Ongelofelijk. Naast hem is een stel bezig een echtelijke ruzie op orkaankracht uit te vechten. Bizar.

Na de sluizen blijkt de wind nog verder te zijn aangetrokken. Er rest ons niets anders dan met een stevige windkracht 5 a 6 richting Stavoren te hakken. Voor Makkum is het nog te vroeg. Het wordt een stevige tocht, maar we genieten. De aanloop in Stavoren is nog een kunststukje. Lagerwal, flinke deining van bijna een meter, en harde wind. Tel daar een hele smalle ingang bij op met direct een krappe bocht… Niet gemakkelijk, maar ook dit gaat super. We zijn blij als we vast liggen aan de steiger!

‘s Avonds gaat het alleen maar harder waaien. De volgende dag is het werkelijk bar en boos. Het waait dat ‘t huilt. In buien is het windkracht negen, het water komt horizontaal voorbij. In de middag klaart het prachtig op en wandelen we door Stavoren. Het blijft ondertussen onvermoeibaar waaien met een dikke 7 a 8. Geen zeilweertje.

De volgende dag moeten we gewoon weg. Maandag begin ik aan m’n nieuwe baan! We zullen dus wel moeten. Het eerste stuk is lastig. Op vol motorvermogen van de lagerwal zien weg te komen. Daarna aan de wind hakken, met de motor erbij voor stabiliteit en tegen het verlijeren door de gemeen stijle golven. Het is een dikke windkracht 6 nog steeds, met uitschieters naar 7. Eva vindt het ondertussen echt niet leuk meer en kruipt naar binnen te kooi. Tineke daarentegen geniet, en laat zich vreugdevol tot op ‘t bot doorweken tijdens een voordekklusje. Respect!

Bijna bij Enkhuizen komt er een hele dreigende lucht aanzetten. Ik denk dat we nog wel even hebben en zeil door. Als het toch echt te dichtbij komt besluit ik snel te reven. Te laat helaas. Ik sta in de bui met uitschieters richting windkracht 8 te reven op een stampend schip op de motor recht tegen de wind in. Niet tof. Maar het lukt. Later zal blijken dat we waarschijnlijk op dit moment onze fok hebben gescheurd…

Motorzeilend bereiken we de sluizen. Hierna is het alweer een stuk rustiger. Het Markermeer lijkt, zelfs met windkracht 5 a 6, toch ineens heel lieflijk vergeleken met het IJsselmeer. Vreemd. Na enkele minuten zeilen vinden we dat de fok zo raar staat. Snel onderzoek levert het oordeel: twee enorme scheuren in het zeil! Verdorie! Dat was de nieuwste fok die ik had!! We draaien ‘m in en varen alleen nog op gereefd grootzeil en motor richting thuishaven.

Aan het einde van de dag komen we veilig aan, doodop. Zelfs zo moe dat we de kaartplotter aan dek laten staan per ongeluk. Gelukkig staat ‘ie er nog het weekend erop…!

Al met al een prachtige week met een wat minder goed einde. We hebben fantastisch gezeild, het heerlijk gehad op prachtig Vlieland. Maar de terugreis was over het IJsselmeer was geen pretje. Eva vond het echt niet leuk, want haar eerste keer met zwaarder weer. Ik vond het aan de ene kant machtig, en aan de andere kant vervelend. Ik zeil liever wat meer ontspannen, maar het vechten met de golven en de wind is ook wel weer erg leuk (maar vermoeiend). Voor mij was het belangrijkste om te merken hoe goed het schip bestand is tegen slecht weer. Windkracht zeven, en ze geeft echt geen krimp. Stoer beukt ze zich een weg door de steile hoge golven. Af en toe laat ze een opstandige golf een flinke plens over haar bemanning uitstorten, maar verder houdt ze zich fantastisch. Wel ontzettend jammer van de fok, maar bij nadere bestudering blijkt dat deze toch al veel meer versleten was dan ik dacht… Leermoment is dus voor mij: nog beter en uitgebreider je spullen regelmatig nalopen op slijtage. Tot nu toe heb ik de boot vooral gezeild als gebruiksvoorwerp. Na de aankoop wilde ik er vooral van genieten, en nog niet teveel nadenken over slijtage, onderhoud, dure onderdelen etcetera. Eigenlijk heb ik mezelf voor de gek gehouden. En daar heb ik oprecht van genoten. Maar na deze reality check is het tijd voor echt verantwoordelijkheid gaan nemen voor dit prachtige bezit. Aan de slag!

Eindelijk is het zover! De eerste zeetocht met Gangmaker na de aankoop! Hier heb ik maanden naar toegeleefd. Nadat de trip naar Vlieland vorig jaar niet doorging, is het toch wel fantastisch om nu helemaal naar Engeland te gaan zeilen!

Op dinsdagavond ontmoet ik Annelies G al bij de haven. We plunderen de plaatselijke supermarkt en komen met een kar vol boodschappen bij de boot aan. Als alles een plekje heeft eten we wat, en trekken een flesje wijn open. Ineens belt Adri op, die bleek ‘t thuis niet meer uit te houden en staat voor de poort van de haven.

Na een goede nachtrust vertrekken we woensdagochtend rond een uurtje of negen met z’n drietjes. De tocht over ‘t Markermeer is heel aardig. Een lekker windje 3 a 4, zon. Annelies leert kruisen van Adri, en het gaat d’r heel goed af.

Dan de brug, en de oranjesluizen. Eventjes spannend natuurlijk, en altijd weer voordringende aso’s (wat is dat toch in Nederland??). Eenmaal door de sluizen heerlijk op de motor over het IJ. Even opletten voor de binnenvaart, de pontjes, en andere pleziervaartuigen. Het Noordzeekanaal is vooral lang en recht. Hier begint AIS, wat ik op de HISWA heb aangesschaft, z’n nut te bewijzen. Ruim van te voren zie ik de grote tankers uit de zijkanalen komen, en kan ik anticiperen. Hardstikke handig! Later blijken we nog veel meer plezier van dit systeem te krijgen.

Inmiddels geoefend gaan we door de sluizen bij IJmuiden, en draaien we de zeehaven in. Eenmaal aan de steiger bij de dieselpomp laten we de tank helemaal volgooien. Daarna krijgen we een plekje toegewezen om een paar uur te liggen, gratis! Aan het einde van de middag komen Annelies M en Niels aan boord. We eten een stevige pasta en gooien de trossen los. Rond een uur of acht ‘s avonds sturen we de haven uit, bakboord uit, ‘t zeegat uit. Er staat weinig wind.

Het eerste uurtje volgen we de IJgeul, waarna we iets naar het noorden afbuigen. Zo gauw we op zee zijn zien we het nut van AIS. Alle grote schepen zijn erop te zien, vreselijk handig.

Gedurende de avond sturen we af op de AM6, een grote lichtboei, vlakbij een enorm booreiland. Op ‘t moment dat we deze naderen lig ik te slapen. Adri en Niels maken me wakker omdat ze wat twijfelen over wat ze zien. Adri vaart nog bijna recht op een stil liggend schip af, maar we worden door de bemanning daarvan hierop gewezen doordat ze een enorme schijnwerper op ons richten. Opletten! We wijken, en de bak licht gaat uit. We varen tussen het boorplatform en het geankerde schip weer de donkere nacht in. Het boorplatform is zo’n ontzettende verlichte kerstboom, die we nog uren kunnen zien in ons kielzog.

De nacht verloopt erg rustig. Tussen de AM6 en de eerste shippinglane zit veel scheepvaart, vooral kleinere kustvaart. We zien ze allemaal op de AIS, lang voordat ze met de verrekijker te zien zijn. En het allermooiste, ze zien ons ook! Het is geweldig om te zien dat een groot schip al op 10 Nm afstand voor ons kleine bootje begint uit te wijken! Dit scheelt een heleboel zenuwen!

De eerste shippinglane is *leeg*. Echt geen schip te bekennen, ook niet op de AIS. In een straal van 10-12 Nm is helemaal NIETS. Ook erna zeker een uur niets. In de tweede shippinglane, bij het ochtendgloren, vaart welgeteld 1 schip: een groot cruiseschip dat een dikke mijl achter ons passeert.

Gedurende de dag (donderdag) is ‘t mooi zeilweer. Niet heel veel wind, maar genoeg. Een lekker drietje. Helaas draait de wind steeds meer westelijk, waardoor we de laatste mijlen tegen wind en golven moeten inhakken op de motor (kruisen zou te lang duren).

Tijdens het hakken tegen die golven begint de motor langzaam minder mooi te lopen. Het toerental is niet meer stabiel. Dit valt pas echt op tijdens de laatste mijlen vlak onder de kust, als de golven een stuk rustiger zijn en we beter horen wat er gebeurt. Het wordt steeds erger. Het toerental stuitert tussen 1800 en 3000 toeren op en neer, en stationair loopt ‘ie niet meer. Aangezien we er bijna zijn, en nog kunnen manouvreren, besluiten we door te gaan.

In de haven levert dit nog spannende momenten op. De haven is vreselijk krap, en het schip voor me, met saildrive, doet ‘t lekker op z’n gemakje. Met mijn ongewenst hoge toerental (en daardoor heel lastig schakelen!) is ‘t vreselijk moeilijk. Noodgedwongen steek ik een keer achteruit om niet tegen ‘m op te varen. Ik heb net genoeg ruimte om m’n wieleffect te corrigeren. De haven had geen twee meter smaller moeten zijn. Gelukkig zie ik een plek naast twee andere schepen langszij, op enkele meters afstand. Het contact is snel gelegd met de bemanning van die boot, die nog aan dek staat. Nog geen tien seconden later liggen we langszij en kan de motor uit.

Al snel komt er een sms van pa en Else, dat ze ons AIS-signaal hebben gezien op marinetraffic.com, en nog leuker, dat ze ons de haven zagen binnenvaren op de webcam van de Yachting Club.

Enkele minuten na aankomst komt er een schip voorbij, waar vanaf een man roept: “hey m’n boot!”. De volgende dag maak ik een praatje met hem. Erg leuk om een vorige eigenaar eens te spreken. Hij vertelt wat mooie verhalen en bevestigd mij in de overtuiging dat ik een goed schip heb gekocht. Hij maakt me wel ongerust over het dek, wat zo idioot goed verlijmd schijnt te zitten dat hij inschat dat ‘t weken werk wordt om het eraf te krijgen…

De jachthaven zelf is niet veel bijzonders. Het is klein en hardstikke vol. Het gebouw van de Club is wel prachtig.

Lowestoft zelf is vrij saai. Voor een bekende watersport plaats is er relatief weinig horeca, en de winkelstraat is de gebruikelijke rij grote winkelketens (Boot’s, Tesco’s, Woolworth (gesloten, failliet), een aantal banken etcetera). De fish-and-chips worden gematigd ontvangen. Iedereen vindt ‘t maar zo-zo, of gewoon niet lekker. Ik ben de enige die zit te smullen en alles op eet…

Het Indiase restaurant in Lowestoft daarentegen is heel goed. Erg gezellig etentje met veel te veel eten en lekker Indiaas bier.

Op vrijdag krijgen we verder een monteur langs voor de motor, die constateert dat ons probleem vuil is van de bodem van de tank, dat in de branstofleiding en filters is gekomen. Vermoedelijk is oud bezinksel in de tank losgekomen door de zware golfslag. Gelukkig is het vrij snel verholpen.

Zaterdagmorgen vertrekken we huiswaarts. De voorspellingen zijn veel wind, maar in de praktijk valt ‘t tegen. Op de motor manouvreren we tussen de zandbanken voor Lowestoft door. Eenmaal op open zee hijsen we de zeilen. Er staat toch een mooi windje 4, en we zeilen tot halverwege de avond. Daarna zakt de wind in en moet er helaas toch weer gemotord worden. De terugweg verloopt heel rustig. Helaas kan er nauwelijks nog gezeild worden. Ik probeer het ergens in de nacht nog een uurtje, als de wind ietsjes aantrekt, maar als onze grondsnelheid onder de 3 knopen zakt geef ook ik het op.

Zondagmorgen rond een uur of 8 liggen we keurig in IJmuiden aan de steiger, en gooien we de dieseltank weer vol. Niels gaat hier weer van boord.

Na een ontbijtje en koffie vertrekken we richting de thuishaven. De tocht door het Noordzeekanaal is weer lang en eentonig. Amsterdam is vreselijk druk, want het is prachtig weer. Bij de Coentunnel krijgen we nog een reprimande van de waterpolitie. Adri maakte een inschattingsfoutje bij een binnenvaartschip (vermoeidheid). Maar waar ze ook nog over vallen is dat de naam van het schip er niet op staat. Ik heb nog geen nieuwe plakletters besteld na de schilderbeurt. Dat is waar ook… Ik krijg een waarschuwing. Hier blijken we mazzel mee te hebben, want we zien dezelfde patrouille vervolgens op het IJ meerdere schippers bekeuren voor dingen zoals tegen de vaarrichting in varen… Streng!

Bij de Oranjesluizen ziet ‘t zwart van de bootjes, en het past allemaal maar net in een keer in de sluis. Heel Amsterdam is uitgevaren met koelbox en kinders.

Ook het Markermeer is waanzinnig druk, en de wind is lekker aan aan het trekken richting de 5. Het wordt een mooie laatste middag op weg naar Monnickendam. De vermoeidheid slaat flink toe, maar toch is ‘t nog prachtig zeilen. Aan het einde van de middag komen we veilig aan, ruimen op en gaan allemaal onze eigen weg.

Later blijkt dat de vlag nog buiten hing, de kaartplotter nog gewoon open en bloot stond, het luik wel op slot zat maar zover open stond dat ‘t kon inregenen, enzovoort. We waren echt TE moe…

Conclusie: een geweldige ervaring, maar de volgende keer wel wind graag! Gelukkig was het erg gezellig en was het los van een enkel woordje gewoon hardstikke leuk met iedereen. Leer momenten voor mij voor de volgende keer zijn denk ik dat ik echt bemanning en mezelf ga houden aan een wachtschema. Dus mensen echt verplichten dan naar beneden te gaan om te rusten. Nu gebeurde dit niet, en zaten we toch teveel tegen vermoeidheid te vechten af en toe. Eigenlijk ging verder alles ontzettend goed, en zullen we pas weten wat we verder nog vergeten zijn bij wat zwaarder weer. Ik kijk er al naar uit!

Zaterdag 26 april. De hele groep voor de tocht naar Lowestoft is paraat. Behalve Niels. En uiteindelijk blijkt Bart niet mee te gaan. Maar gezellig is het wel! Van zeilen komt helaas niet heel veel terecht, wederom erg weinig wind. Al met al een aardige dag, waarin iedereen een beetje kennis kan maken.

Op een mooie zonnige dag, de eerste echt lekkere van het jaar, lekker naar de boot. En een stukje zeilen. Althans, dat was het plan dat Eva en ik hadden… Helaas kwamen we niet veel verder dan dobberen.

Dus, bij het Paard van Marken het anker eruit (waar je weer spijt van krijgt als je ‘m moet optakelen…), en lekker aan de lunch, in de zon! Super!

Toch maar eens proberen: Mauk aan boord. Dus, de kat in ‘t mandje, de bak mee, brokken, bakjes enzovoort. Op naar de boot voor een paar dagen.

Normaal is Mauk heel makkelijk in een nieuwe omgeving. Een nieuw huis is 15 minuten interessant, dan wordt alles voorzichtig bekeken en besnuffeld. Daarna ligt Madam altijd vrij snel ergens op de bank of op een andere lekkere plek en is ze niet erg onder de indruk verder.

Maar een boot is eng! Alles beweegt! Rare geluidjes! Katten hebben natuurlijk een heel gevoelig evenwichtsorgaan, en die boot schommelt toch altijd een beetje. Heb d’r nog nooit zo onzeker zien waggelen . Het duurde dus een stuk langer voor ze gewend was. Pas na twee dagen zat ze een beetje ontspannen. Voor die tijd waggelde ze onzeker rond en zat zo dicht mogelijk bij mij. Toen de bibbers dus eindelijk minder werden had ze ‘t toch wel naar d’r zin (zie foto!)

Wordt vervolgd!

En toen stond ze dus op de kant. De hele boel afgespoten, daarna alles geschuurd. Wat geeft antifouling schuren een onwijze bult stof! Echt verschrikkelijk. Daarna het vrijboord opgeschuurd, en daarna alles weer afspuiten en laten drogen. Helaas moesten de letters (de naam) er ook af, om te kunnen schilderen. En dus moet ik nog even nieuwe letters bestellen…

Daarna liters antifouling op ‘t onderwaterschip en nieuwe gelcoat (DD Lak, de IJssel) op ‘t vrijboord. Een enorme bult werk… maar gelukkig met veel hulp van vrienden. En pa kwam ook nog een dagje helpen en heeft de uitlaat voor de kachel weer gemonteerd.

Donderdag 19 maart was het dan zover: hijsen! De boot op de kant… Best spannend! Beter gezegd, best eng, zo’n ding van 12 ton in 2 banden aan een hijskraan… Hieronder het verslag in foto’s en een filmpje.

De eerste poging tot spinnakeren, vorig jaar zomer, samen met Tineke, leidde tot twee prachtige winkelhaken in het doek… De enorme lap zeil hing te laag en bleef hangen achter het navigatielicht voor op de preekstoel… Geen succes dus, ook al stond ‘t prachtig.

Gelukkig heeft Wendy meer ervaring ermee, en 16 maart gaan we op pad. Het is rustig weer, met een windje 3. Eerst een stukje kruisen om wat ruimte te maken, en dan die lap de lucht in. De truc blijkt te zijn dat je de boom veel hoger moet hangen (ik kan er nog net bij). Verder is ‘t hijsen ook een kunst op zich. Wendy doet ‘t voor, en hij staat prachtig. We hebben nog wel wat issue’s bij het hijsen, omdat de val om de fok gedraaid blijkt en dus vreselijk moeilijk hijst. Deze oorzaak hebben we pas gevonden als de spinnaker alweer op ‘t dek ligt.

Al met al een prachtige dag, wel behoorlijk koud nog. Tegen half negen ‘s avonds komen we in het donker de haven binnen. Dit gaat fantastisch met het nieuw aangeschafte speeltje: de kaartplotter! Wat een uitvinding! Natuurlijk zien we ook waar we zijn door de lichten op de tonnen, maar het is toch best prettig om dit op een electronische kaart bevestigd te zien, gezien de ondiepte buiten de geulen in de Gouwzee.

Kortom, superdagje!